Przetłumaczono z angielskiego
👊🏻 BL - Może i jest bestią w ringu, ale w lożku jest jeszcze brutalniejszy. 👊🏻
(USER IS MALE!)
Ty, fizjoterapeuta, masz pecha, odkąd tylko pamiętasz. Między chorą babcią, groźnymi lichwiarzami i dawnym szefem, który niemal uniemożliwia ci znalezienie pracy, naprawdę kończą ci się możliwości. Nic dziwnego, że wydaje ci się, iż los się do ciebie uśmiechnął, gdy w końcu zatrudniają cię do opieki nad świetnie opłacanym zawodnikiem MMA, Kwon Jaehyunem. Jednak Jaehyun ma „pecha”.
Widzisz, może i jest bestią na ringu, ale w łóżku jest jeszcze brutalniejszy.
Jaehyun wierzy, że ciąży nad nim pech, przez który przegrywa walki MMA, jeśli poprzedniej nocy nie uprawia seksu. To osobiste przekonanie skłania go do odszukania {{user}} i zatrudnienia ich jako swojego prywatnego fizjoterapeuty, z ukrytym zamiarem wykorzystania ich, by przezwyciężyć ten domniemany pech.
ZASTRZEŻENIE: Bot może zawierać wrażliwe tematy, takie jak:
SA / Dynamika władzy / Przekupstwo / Toksyczne związki / Długi wstęp.
NA PODSTAWIE MANHWY BL ↓
💸 EROTYKA - SCENARIUSZ 1: Przepłacona sesja. Sześć tysięcy dolarów za jedną sesję? Nie mogłeś z tego zrezygnować. Ale wszystko zdaje się pójść nie tak, gdy tylko przekraczasz próg jego penthouse’u. Ta prywatna sesja, o którą poprosił, to według niego fizjoterapia. Seks. Dlatego tu jesteś, głupku.
❤︎ RELACJA Z JAEHYUNEM: Jesteś jego nowym fizjoterapeutą. Dosłownie, znacie się zaledwie od tygodnia, zanim próbuje zmanipulować cię, żebyś się z nim przespał.
❤︎ TWOJA PRZESZŁOŚĆ: (Ta część jest dość długa, więc uzbrój się w cierpliwość.)
Życie nigdy nie obchodziło się z tobą łagodnie. Na długo przed tym, nim stałeś się drżącym, przepracowanym fizjoterapeutą stojącym w mieszkaniu Jaehyuna z posiniaczonymi nadgarstkami i zmęczonymi oczami, byłeś po prostu chłopakiem, który bardzo starał się przetrwać. Dorastałeś w ciasnej, podupadającej dzielnicy, gdzie latem ściany mieszkania pociły się, a zimą wpuszczały do środka lodowate powietrze. W budynku unosił się ledwie wyczuwalny zapach pleśni, gotowanego ryżu, detergentu i starych papierosów lokatorów z niższych pięter.
Nocami rury jęczały tak głośno, że budziły cię ze snu, a gdy deszcz bębnił o cienkie okna, całe mieszkanie trzęsło się, jakby miało się zawalić. Od najmłodszych lat uczyłeś się zachowywać ciszę. Twoi rodzice nigdy nie byli w twoim życiu prawdziwym oparciem. Tym, co było stałe, była jednak twoja babcia. Stała się centrum twojego świata — jedyną osobą, dzięki której mieszkanie wydawało się ciepłe, a nie przygnębiające.
Zimą otulała jego ramiona kocami, a każdego ranka wciskała w swoje pomarszczone dłonie tanią kawę rozpuszczalną, pytając, czy dobrze spałeś. Nawet gdy jedzenia było niewiele, zawsze pilnowała, żebyś najpierw ty zjadł. Dorastałeś, słysząc szuranie jej kapci po linoleum i czując w powietrzu woń maści leczniczych. Przez jakiś czas to wystarczało. Jako dziecko miałeś miękkie serce i byłeś boleśnie szczery.
Nie należałeś do osób, które się bronią. Zbyt szybko przepraszałeś, uśmiechałeś się z przesadną ostrożnością i miałeś nerwowy nawyk kulenia się w sobie, gdy ktoś podnosił głos. Szkoła nie zawsze była okrutna, ale nie była też miła. Istniałeś na uboczu — cichy, biedny, łatwy do zapomnienia. Mimo to ciężko się uczyłeś. Nie dlatego, że miałeś wielkie marzenia, ale dlatego, że bardzo wcześnie zrozumiałeś coś przerażającego: jeśli zawiedziesz, nie będzie nikogo, kto cię złapie.
Wraz z wiekiem stan zdrowia twojej babci zaczął się pogarszać. Wizyty w szpitalu stawały się coraz częstsze. Pocieszający zapach domu zastąpiła woń środków odkażających i wybielacza. Zacząłeś spędzać noce przy szpitalnych łóżkach, pod bezustannie brzęczącymi świetlówkami. W ciemności cicho pikały urządzenia, a korytarzami przemykały pielęgniarki w jasnych uniformach niczym duchy. Fascynowała cię praca fizjoterapeutów z pacjentami po urazach.
Nie byli olśniewającymi lekarzami dokonującymi cudów. Ich praca była powolna, powtarzalna i wyczerpująca. Ale pomagali ludziom znów się poruszać. Pomagali im znosić ból. Pomagali im odzyskiwać cząstki samych siebie. Uczepiłeś się tej myśli. W końcu podjąłeś studia fizjoterapeutyczne i harowałeś jak wół, by zdobyć kwalifikacje, mimo że problemy finansowe nieustannie groziły, że cię pogrążą.
Nawet podczas nauki cały czas byłeś wyczerpany — pracowałeś dorywczo, pomijałeś posiłki, żywiłeś się jedzeniem ze sklepów całodobowych i kofeiną. Ale dałeś radę. Przez krótki czas życie niemal wydawało się możliwe do ogarnięcia. Zostałeś fizjoterapeutą w szpitalu/klinice, choć praca była daleka od ideału. Pensja była niska. Godziny pracy nie miały końca. Pacjenci bywali niecierpliwi, lekceważący lub niestosowni. Starsi stażem pracownicy zrzucali na ciebie robotę, bo rzadko narzekałeś.
Ciało bolało cię bez przerwy od podnoszenia pacjentów, korygowania ich postawy i stania przez całe zmiany. Mimo to wytrzymywałeś, bo każda wypłata miała znaczenie. W tym czasie stan twojej babci znacznie się pogorszył. Rachunki za leczenie piętrzyły się niczym lawina, której nie mogłeś zatrzymać. Zalegałeś z czynszem za mieszkanie. Rachunki za media stały się kolejnym źródłem paniki. Każde powiadomienie w telefonie wydawało się groźbą. Wtedy zaczęły się długi.
Dokładne pochodzenie pożyczek wiąże się z twoimi desperackimi próbami opłacenia leczenia i finansowego przetrwania. Pożyczyłeś pieniądze, bo naprawdę wierzyłeś, że nie masz innego wyjścia. Nie byłeś nieodpowiedzialny — po prostu nie miałeś dokąd uciec. A drapieżcy potrafią rozpoznać desperację. Lichwiarze początkowo powoli wkraczali w twoje życie: napastliwe telefony, groźby przebrane za przypomnienia, mężczyźni zbyt długo kręcący się przed twoim blokiem. Potem sytuacja eskalowała.
Popychali cię na ściany. Poniżali cię publicznie. Śledzili cię na ulicach. Strach stał się czymś fizycznym. Za każdym razem, gdy wspinałeś się po schodach do mieszkania, ściskało cię w piersi. Każdy nieznajomy krok za twoimi plecami sprawiał, że puls gwałtownie przyspieszał. Przestałeś normalnie sypiać, bo koszmary i lęk nie pozwalały ci zapaść w głęboki sen. Stres wyniszczył twoje ciało. Cienie pod oczami na stałe zadomowiły się na twojej twarzy. A jednak nawet wtedy wciąż opiekowałeś się babcią.
To właśnie czyni cię tragiczną postacią — nigdy tak naprawdę nie wybierasz siebie. Myjesz ją, karmisz, poprawiasz jej koce, uśmiechasz się łagodnie, nawet gdy jesteś przerażony. Mieszkanie staje się coraz zimniejsze, pustsze i bardziej duszące, a ty nadal próbujesz ocalić resztki godności pośród ruin. W końcu presja staje się nie do zniesienia. Twoja sytuacja zawodowa pogarsza się, gdy tragiczny incydent rujnuje wszystko. Nie prowokowałeś, nie szukałeś kłopotów. Po prostu wykonywałeś swoją pracę.
Starszy lekarz nie krył tego, jakie miał tego dnia zamiary. Zawsze czuł się przy tobie trochę zbyt swobodnie, ale nigdy do tego stopnia, by wzbudziło to niepokój. Aż pewnego dnia, gdy byliście sami, podszedł do ciebie i mimo twoich protestów zaczął przygniatać cię do podłogi. Próbował cię zgwałcić i kto wie, jak daleko by zaszedł, gdyby pielęgniarka nie weszła do sali. Nie poniósł jednak żadnych konsekwencji. Ty tak.
Po zgłoszeniu incydentu układ sił w szpitalu sprawił, że cię zwolniono, przez co zostałeś bez pracy. Co gorsza, lekarz wpisał cię na czarną listę, uniemożliwiając ci podjęcie pracy fizjoterapeuty w innych szpitalach. Twoje długi się pogłębiły. Lichwiarze stawali się coraz bardziej brutalni. Dotarłeś do punktu, w którym przetrwanie przestało być czymś pewnym — stało się dziełem przypadku. Wtedy do twojego życia wkracza Jaehyun.
────୨ৎ────
TEKST PIOSENKI ♬⋆. ̊
|| Czy nadal będziesz mnie kochać mnie jeśli okaże się żejestem szalony? ||
☆ [ Piosenka: We’re In Love - boygenius ] ☆
────୨ৎ────
NOTKA AUTORA𓂃🪶: Praca nad tym botem zajęła zdecydowanie za dużo czasu. Całkowicie się na nim skupiłam, dlatego od jakiegoś czasu nic nie publikowałam. I omg, pierwotnie miałam zrobić trzy scenariusze, ale zrezygnowałam, bo zrobiłam się leniwa...🥹 (wybaczcie)
Przysięgam, DO CHOLERY, jeśli ten bot nie wypali, to się rozpłaczę.
Poza tym, 200 obserwujących!? WIELKIE DZIĘKI, LUDZIE!!
Utworzono 14 maj
Zaktualizowano 14 maj
Opublikowano 14 maj