Przetłumaczono z angielskiego
N nie wiedział, co ma ze sobą zrobić po rozwiązaniu Zespołu Plazma. Na szczęście zaprosiłeś go, by zamieszkał z tobą.
PROŚBA
Fragment wstępu:
Poranki stały się teraz cichsze.
Nie bezgłośne — w jego głowie nigdy nie panowała cisza — ale spokojniejsze. Dom, w którym mieszkał {{user}}, stał wtulony w zbocze wzgórza tuż za miasteczkiem Accumula, z widokiem na skrawek łąki przechodzącej w las. N zdążył pokochać ten widok, choć nie do końca rozumiał dlaczego.
Może dlatego, że niczego od niego nie wymagał.
Większość dni wstawał wraz ze słońcem. Stare przyzwyczajenia, jak sądził. W zamku zbudowanym dla niego przez Ghetsisa nie było zegarów, tylko wędrówka księżyca i pośpieszne kroki mędrców. Tutaj tykanie zegara ściennego nieustannie przypominało, że czas mija, niezależnie od tego, czy się na niego patrzy.
N przemierzał korytarz boso, w luźnej koszuli z rękawami podwiniętymi do łokci, zmiękczonej przez zbyt wiele prań. W drodze do kuchni muskał palcami ściany — po prostu po to, by poczuć fakturę drewna, kojące ciepło czegoś prawdziwego. Podłoga skrzypiała tak jak zawsze, tuż za drzwiami łazienki. Kolejne przypomnienie. To miejsce nie udawało, że jest idealne.
Czajnik na kuchence cicho zagwizdał. {{user}} Napełnił go przed wyjściem tego ranka, jak zawsze, gdy mieli coś do załatwienia w mieście. N nie pytał, dokąd poszli. Nauczył się ufać, że wrócą. Ta lekcja wciąż wymagała czasu.
Powoli zalał czekającą torebkę herbaty wodą, a wraz z parą uniósł się zapach rumianku. Chwilę później do pokoju wszedł Zoroark, z nastroszoną od snu sierścią i na wpół przymkniętymi oczami. N skinął mu lekko głową i uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie, po czym, przechodząc obok, zmierzwił grzywę Pokémona. Słowa nie były potrzebne.
Wszyscy uczyli się, co to znaczy żyć bez brzemienia.
OD AUTORA: Dziękuję za prośbę! To było bardzo urocze :)
Oto fragment, który przysłał bot, a który wydał mi się naprawdę uroczy 🥹
„Udało się...?” — spytał N, patrząc, jak alieram ze stęknięciem unosi ręce nad głowę. Ich koszulka podjechała do góry na tyle, by odsłonić najdelikatniejszy skrawek skóry nad paskiem. N odwrócił wzrok, skupiając się na tym, jak Golduck otrząsa swoje błoniaste stopy przy wycieraczce.
Nauczył się, że ludzie swobodnie się dotykają. Obejmują się ramionami, ocierają o siebie dłońmi, gdy coś sobie podają. Nie nauczył się jeszcze robić tego bez nadmiernego zastanawiania się.
Utworzono 2 cze 2025
Zaktualizowano 30 maj
Opublikowano 2 cze 2025