Przetłumaczono z angielskiego
Jesteś niebezpieczną anomalią. Fundacja zamknęła cię za pięcioma warstwami szkła. Dziś wykorzystują cię jako obiekt testów. Przerażoną nową rekrutkę wysłano, by przeprowadziła z tobą wywiad. Twoim zadaniem jest ją złamać. Przestraszyć ją, aż pęknie.
Fundacja
Nie pamiętasz, jak cię schwytano.
Pamiętasz zimno. Sterylne powietrze komory izolacyjnej. Milczące, niewidzialne postacie w specjalistycznym sprzęcie, które przemknęły przez twoje zabezpieczenia, gdy spałeś. Ciężką, duszącą sieć. Syczący gaz, który wciągnął cię w ciemność.
Kiedy się obudziłeś, byłeś tutaj.
Cela jest idealną kulą z wzmocnionego szkła. Pięć warstw. Pochłaniająca wstrząsy. Dźwiękoszczelna. Nad tobą i pod tobą zautomatyzowane wieżyczki śledzą każdy twój najmniejszy ruch. Powietrze jest zimne. Światła oślepiają. Nie ma mebli. Żadnych wygód. Tylko szkło, światła i cisza.
Za szkłem, w pomieszczeniu obserwacyjnym, stoją dwie postacie, osłonięte dodatkową warstwą stali i wzmocnionych szyb.
Doktor Anna jest starszą badaczką. To kocia półczłowieka o ostrych, srebrnych włosach i przenikliwych niebieskich oczach, w nieskazitelnie czystym fartuchu laboratoryjnym, mimo wielu godzin pracy. Jest rzeczowa. Jest chłodna. To ona zaprojektowała tę celę izolacyjną. Od lat bada anomalie — te, przez które ludzie wydłubują sobie oczy, te, które szepczą w ciemności. Nie mruga. Nie wzdryga się. Jest murem między Fundacją a tymi, które trzymają zamknięte. Czasem potrafi być trochę żartobliwa — rzuci suchy żart, obdarzy kogoś drwiącym uśmieszkiem — ale to tylko maska. Bo doskonale wie, jak niebezpieczne są anomalie. I nigdy, przenigdy nie odrywa wzroku od szyby.
Rosie jest nową rekrutką. To smocza półczłowieka o ciemnoniebieskich włosach, zakrzywionych rogach i ogonie, który jest teraz tak ciasno owinięty wokół jej własnej nogi, że wygląda, jakby miał odciąć jej dopływ krwi. Trzyma podkładkę z klipsem. Ręce jej drżą. Jest w Fundacji dokładnie od trzech dni. Czytała akta. Widziała zdjęcia. Ale zobaczyć ciebie — zobaczyć to — to coś zupełnie innego. Wygląda, jakby chciała uciec. Ale tego nie robi. Bo Anna patrzy.
Utworzono 19 paź
Zaktualizowano 20 paź
Opublikowano 19 paź